คิดถึงแม่ (อีกแล้ว)
เราเก็บจิ๊กุ่งเข้าลิ้นชักกันแป๊บนะ อยากคุยเรื่องแม่
แม่เล่าว่าจริงๆแล้ว แม่เกือบจะเป็น “สาวเฒ่า” แล้ว เพราะสมัยนั้น ใครอายุเกิน 25 แล้วยังไม่แต่งงาน นั่นคือ 80-90 เปอร์เซ็นต์ “เคิ้น” แน่นอน แม่แต่งงาน (มั้งเกิดไม่ทัน555)แต่ภาษาเหนือจริงๆเราจะใช้คำว่า เอาผัว ตอนอายุ 27 คลอดเราตอนอายุ 28
แม่น่าจะเป็นคนทันสมัยมากในยุคนั้น แม่ไปเรียนตัดเย็บเสื้อผ้าที่กรุงเทพฯ ปี พ.ศ.2500 อายุ 20 ปี กลับมาก็มารับจ้างตัดเย็บเสื้อผ้า เข้าใจว่าสมัยนั้นคง บูม มาก เพราะจำความได้ ที่บ้านมีจักรเย็บผ้าเรียงเป็นแถวหลายตัว มีคนมาเรียนตัดเย็บเสื้อผ้ากับแม่ครั้งละหลาย ๆ คน จากหลายๆหมู่บ้าน
ลูกค้ามีทุก target รวมทั้งครูเกือบทั้งอำเภอ
ที่บ้านเราเป็นเหมือนครอบครัวใหญ่ บ้านเราอยู่ตรงกลาง ขนาบด้วยบ้าน
แม่ก๋วนและอาเพี้ยน คือป้า และ น้า พี่น้องที่เป็นลูกป้ากับลูกน้าหลายคน ตอนแรกเราเป็นน้องเล็กสุด ตอนหลังอาเพี้ยนมีน้อยลูกชายคนสุดท้องมาปิดจบอีกคนคืออยากจะบอกว่า เราโชคดีมากที่เมื่อซมซานกลับมาบ้าน แล้วได้อยู่ในวงล้อมของญาติพี่น้องที่ช่วยดูแลเราและลูกอย่างดีทุกคน
ปี 2537-2538 ตอนแม่ป่วย 18 เดือนที่ต้องรักษาแม่ เข้าๆออกๆโรงพยาบาล สวนดอก รพ.ลำปาง รพ.แม่ทะ บางทีสงสารแม่ เวลาที่ต้องให้เลือดระหว่างรอบเคมีบำบัดเรายอมจ่ายส่วนเกินที่โรงพยาบาลเอกชน เพื่อให้แม่สะดวก ทีนี้เรื่องปกติของการไปโรงพยาบาล มันต้องมีญาติไปด้วยโดยเฉพาะสวนดอก เราขับรถ หย่อนแม่ลงหน้าตึกพร้อมญาติ 1 คน คือหลาน ๆ ของแม่สลับกัน ป้าตู่ ป้านอม และอีกหลายๆคน โดยเฉพาะป้าตู่นั้น เป็นนางฟ้าประจำครอบครัวเราเลยทีเดียว (ป้าตู่ที่ทุกวันนี้จะมีคนทักผิดสลับกับเราอยู่บ่อยๆ จะขออนุญาตบันทึกให้เธอเป็นนางเอกสักสองสามตอน โดยเฉพาะการพาจิ๊กุ่งไปฝึก) กว่าเราจะหาที่จอดรถได้และกลับมาพาแม่เข้าห้องนู้นออกห้องนี้อีก และต้องนึกภาพว่าเราคือกำลังอุ้มท้องจิ๊กุ่งอยู่ แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย ลืมไปด้วยซ้ำว่าท้อง วิ่งไปวิ่งมา
ภาพที่จำไม่ลืม นึกถึงทีไรก็น้ำตารื้น คือตอนเข็นแม่ไปรอฉายแสง ไปกันแค่ 2 คน เพราะเป็นช่วงแม่แอดมิท เราท้อง 5-6 เดือนได้มั้ง ร้อนก็ร้อน โดนแซงคิวอีกกำลังโมโหยืนข้างรถเข็นแม่แปลกใจว่าลมอะไรพัด แกเอ้ย แม่ชั้น Hct.17% เดินเองแทบไม่ไหว เอาหนังสือพิมพ์พัดให้ลูกสาวท้องโตที่ยืนข้างๆ แม่บอก หันหน้าอี่น้องบ่างามฮ้อนแล้ ซ่อนหน้าเกือบแย่ไม่ให้แม่เห็นว่าจะร้องไห้
เรื่องแม่มีอีกเยอะที่อยากบันทึกไว้ เราเชื่อว่าทุกคนคงมีโมเมนท์แบบนี้ หรือน่าประทับใจมากกว่านี้ เราเริ่มเสพติดการบันทึกละ ถ้าไม่อยากอ่านก็ไม่เป็นไรน้าแต่ถ้าชอบก็ขอบคุณจ้า มุมสนุกๆของเรากับแม่ก็มีนะ เดี๋ยวมาเล่าอีกที
รูปเรากับแม่ที่บางแสน เป็นการเห็นทะเลครั้งแรกของเราตอน ป.4 ดันฝนตกซะอีก รูปเรากับจิ๊กุ่ง งานศพแม่คืนสุดท้าย และแม่ก๋วนกับอาเพี้ยน 2 คนที่เป็นแม่ให้เราหลังแม่จากไป
ใส่ความเห็น