หมวดหมู่: Note

ช่างเย็บผ้า : ผลิตว้อดก้าขาย

ขอเขียนถึงแม่อีกสักตอน

พอเราไปอยู่สิงห์บุรี ทีนี้ก็จะกลับบ้านลำปางทุกปิดเทอมตอน ม.ศ. 4-5 และถ้าพอมีเวลาตอนเรียนพยาบาลกับทำงานอยู่รพ.อินทร์บุรี

เรื่องสนุกของเรากับแม่ มันสนุกเมื่อเรานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ แต่จริงๆตอนเกิดเหตุมันเครียดน่าดูเลยนะ

ช่วงปิดเทอมน่าจะตอน ม.ศ. 4 จำเวลาได้ไม่แม่นแต่จำสถานการณ์ได้ดี เรากลับบ้านลำปางมาหาแม่ซึ่งช่วงนี้กิจการเย็บผ้าแม่น่าจะเป็นขาลงสุด ๆ เพราะนอกจากจะรับจ้างเย็บผ้าแล้วแม่ยังไปช่วยป้า ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ผลิต สรถ.ขายทั้งปลีกและส่ง เราเคยไปช่วยอยู่ 2-3 ครั้ง อุตสาหกรรมนี้ในสมัยนั้น 40 กว่าปีที่แล้วมันไม่ได้เปิดเสรีเหมือนสมัยนี้ ดังนั้นมันต้องทำกลางคืน ในสวน ต้องไม่ใช้ไฟฟ้า ทุกคนนึกภาพหม้อต้มเหล้าออกใช่มั้ย เราต้องให้ไอร้อนจากแป้งข้าวที่หมักแล้วมาต้มกระทบความเย็นแล้วกลั่นออกมากว่าจะได้แต่ละหยด รวมเป็นขวด ดังนั้นถ้าออเดอร์เยอะ ก็ต้องต้มอย่างน้อย 2 หม้อ เรามีหน้าที่ควบคุมกำกับให้น้ำที่อยู่บนปากหม้อต้มเย็นอยู่เสมอโดยการใช้ “โทมือมิเตอร์” คือเอามือจุ่มเทสดู ถ้ามันเริ่มอุ่นจัด ต้องตักออก แล้วรีบตักน้ำเย็นไปใส่แทนที่ กว่าจะได้ 10 ขวดที่เห็นป้าเรียกว่า “หมื่น” ก็เหนื่อยและเมื่อยแขนน่าดู

ต่อมาเข้าใจว่าแม่น่าจะขยายกิจการคือเริ่มหมักข้าวเองที่บ้านแล้วค่อยขนไปต้มในสวนบ้านป้า มันสนุกตอนนี้แหละ เราซึ่งปิดเทอมกลับบ้านก็ดัดจริตเป็นลูกกตัญญู ทำความสะอาดบ้านค่ะ แล้วเราก็ไม่รู้ว่าแม่หมักเหล้ารอกลั่นไว้ใต้บันได ความขยันของวัยรุ่น หน้าต่างมีกี่บานเปิดหมด ยังกวาดบ้านไม่เสร็จดี สรรพสามิตเข้าบ้านมา 1 คณะค่ะ ล้อมบ้านเลยนะยังกะฉากหนังตำรวจจับโจรเลยหลักฐานคาตา ซึ่งคุยกันกับแม่ตอนหลังก็งงๆอยู่ ว่าเค้ารู้ได้ยังไง แม่ว่ามันต้องมีคนไปฟ้อง

เท่าที่รู้แม่ให้การไปว่าไม่ได้ทำเพื่อการค้า พอดีหลานสาวจะทำบุญบ้านมีงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ จะเอาไว้ช่วยงานหลาน คือป้านิดกับลุงสีแหละ ไม่รู้ว่ารู้ตัวยังโดนแม่ยืมชื่อ 555

แต่นั่นแหละ มันก็ผิดกฎหมายอ่ะเนาะ รุ่งขึ้นเรากับแม่ก็ต้องนั่งรถโดยสารเข้าเมืองไปศาล เสียค่าปรับ 600 บาท สมัยนั้นก็ถือว่าไม่น้อยนะ เงินหายากแต่แม่ก็พยายามหา มีมากมีน้อยแม่เจียดส่งธนาณัติให้เราตลอด สงสารแม่มากเลย แต่ตอนหลังนั่งคุยกับแม่ก็กลายเป็นเรื่องขำ ๆ ไป

ทุกวันนี้พอเรามีเวลานึกถึงเรื่องเก่าๆแบบนี้เราสรุปเอาเองว่าที่ผ่านความเหนื่อยยากทั้งหลายมาได้นี่เป็นเพราะแม่นี่เอง แม่ค่อยๆสร้างภูมิคุ้มกันให้ ทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ ฉากเฉียดโรงพักนี่น่าจะมีอีก 2-3 เรื่องได้เอาไว้ทยอยเล่าสลับกับเรื่องอื่นๆ

รูปอุปกรณ์กลั่นเหล้าสร้างจาก AI เพื่อใช้ประกอบบทความ ส่วนรูปแม่ น่าจะสักปี พ.ศ. 2527 เพื่อนพยาบาลถ่ายไว้ตอนมาเที่ยวบ้านเรากันจำไม่ได้ว่ากล้องใคร สินี หรือจิ๋ม หรือหมึก ประมาณนั้น

เพราะคิดถึงแม่ และ เมมโมรี่การ์ดสมองน่าจะเริ่มเสื่อมตามวัยบันทึกไว้บ้างก็
ดี ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านนะ

คิดถึงแม่ (อีกแล้ว)

เราเก็บจิ๊กุ่งเข้าลิ้นชักกันแป๊บนะ อยากคุยเรื่องแม่

แม่เล่าว่าจริงๆแล้ว แม่เกือบจะเป็น “สาวเฒ่า” แล้ว เพราะสมัยนั้น ใครอายุเกิน 25 แล้วยังไม่แต่งงาน นั่นคือ 80-90 เปอร์เซ็นต์ “เคิ้น” แน่นอน แม่แต่งงาน (มั้งเกิดไม่ทัน555)แต่ภาษาเหนือจริงๆเราจะใช้คำว่า เอาผัว ตอนอายุ 27 คลอดเราตอนอายุ 28

แม่น่าจะเป็นคนทันสมัยมากในยุคนั้น แม่ไปเรียนตัดเย็บเสื้อผ้าที่กรุงเทพฯ ปี พ.ศ.2500 อายุ 20 ปี กลับมาก็มารับจ้างตัดเย็บเสื้อผ้า เข้าใจว่าสมัยนั้นคง บูม มาก เพราะจำความได้ ที่บ้านมีจักรเย็บผ้าเรียงเป็นแถวหลายตัว มีคนมาเรียนตัดเย็บเสื้อผ้ากับแม่ครั้งละหลาย ๆ คน จากหลายๆหมู่บ้าน

ลูกค้ามีทุก target รวมทั้งครูเกือบทั้งอำเภอ

ที่บ้านเราเป็นเหมือนครอบครัวใหญ่ บ้านเราอยู่ตรงกลาง ขนาบด้วยบ้าน
แม่ก๋วนและอาเพี้ยน คือป้า และ น้า พี่น้องที่เป็นลูกป้ากับลูกน้าหลายคน ตอนแรกเราเป็นน้องเล็กสุด ตอนหลังอาเพี้ยนมีน้อยลูกชายคนสุดท้องมาปิดจบอีกคนคืออยากจะบอกว่า เราโชคดีมากที่เมื่อซมซานกลับมาบ้าน แล้วได้อยู่ในวงล้อมของญาติพี่น้องที่ช่วยดูแลเราและลูกอย่างดีทุกคน

ปี 2537-2538 ตอนแม่ป่วย 18 เดือนที่ต้องรักษาแม่ เข้าๆออกๆโรงพยาบาล สวนดอก รพ.ลำปาง รพ.แม่ทะ บางทีสงสารแม่ เวลาที่ต้องให้เลือดระหว่างรอบเคมีบำบัดเรายอมจ่ายส่วนเกินที่โรงพยาบาลเอกชน เพื่อให้แม่สะดวก ทีนี้เรื่องปกติของการไปโรงพยาบาล มันต้องมีญาติไปด้วยโดยเฉพาะสวนดอก เราขับรถ หย่อนแม่ลงหน้าตึกพร้อมญาติ 1 คน คือหลาน ๆ ของแม่สลับกัน ป้าตู่ ป้านอม และอีกหลายๆคน โดยเฉพาะป้าตู่นั้น เป็นนางฟ้าประจำครอบครัวเราเลยทีเดียว (ป้าตู่ที่ทุกวันนี้จะมีคนทักผิดสลับกับเราอยู่บ่อยๆ จะขออนุญาตบันทึกให้เธอเป็นนางเอกสักสองสามตอน โดยเฉพาะการพาจิ๊กุ่งไปฝึก) กว่าเราจะหาที่จอดรถได้และกลับมาพาแม่เข้าห้องนู้นออกห้องนี้อีก และต้องนึกภาพว่าเราคือกำลังอุ้มท้องจิ๊กุ่งอยู่ แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย ลืมไปด้วยซ้ำว่าท้อง วิ่งไปวิ่งมา

ภาพที่จำไม่ลืม นึกถึงทีไรก็น้ำตารื้น คือตอนเข็นแม่ไปรอฉายแสง ไปกันแค่ 2 คน เพราะเป็นช่วงแม่แอดมิท เราท้อง 5-6 เดือนได้มั้ง ร้อนก็ร้อน โดนแซงคิวอีกกำลังโมโหยืนข้างรถเข็นแม่แปลกใจว่าลมอะไรพัด แกเอ้ย แม่ชั้น Hct.17% เดินเองแทบไม่ไหว เอาหนังสือพิมพ์พัดให้ลูกสาวท้องโตที่ยืนข้างๆ แม่บอก หันหน้าอี่น้องบ่างามฮ้อนแล้ ซ่อนหน้าเกือบแย่ไม่ให้แม่เห็นว่าจะร้องไห้

เรื่องแม่มีอีกเยอะที่อยากบันทึกไว้ เราเชื่อว่าทุกคนคงมีโมเมนท์แบบนี้ หรือน่าประทับใจมากกว่านี้ เราเริ่มเสพติดการบันทึกละ ถ้าไม่อยากอ่านก็ไม่เป็นไรน้าแต่ถ้าชอบก็ขอบคุณจ้า มุมสนุกๆของเรากับแม่ก็มีนะ เดี๋ยวมาเล่าอีกที

รูปเรากับแม่ที่บางแสน เป็นการเห็นทะเลครั้งแรกของเราตอน ป.4 ดันฝนตกซะอีก รูปเรากับจิ๊กุ่ง งานศพแม่คืนสุดท้าย และแม่ก๋วนกับอาเพี้ยน 2 คนที่เป็นแม่ให้เราหลังแม่จากไป

เหมือนจะเรื่องง่าย แต่ไม่ง่าย

ทุกคนที่มีลูกเคยสนุกตอนเริ่มสอนลูกแปรงฟันด้วยตัวเองมั้ย?

เราก็สนุก เห็นแปรงสีฟัน อันเล็กๆ มีรูปการ์ตูนน่ารักๆ ยาสีฟันเด็กหลากหลายรส น่าสนใจทั้งนั้นเลยเนอะ

เหมือนกันเลย ตอนยังไม่รู้พยาธิสภาพของลูก ซื้อมาทีละ 2-3 อันให้ลูกเลือกใช้ รู้อยู่ว่าลูกพัฒนาการช้า ก็ใช้วิธีจับมือสอน แล้วยังไม่สังเกตอีกนะว่าลูกบ้วนปากไม่ได้ น้ำเข้าปากแล้วถ้าไม่ไหลออกมาก็จะกลืนไปเลย เป็นแม่ที่ฉลาดจริงๆ 555

จนกระทั่งได้รู้จักครูแอ้ ครูแอ้บอกว่า แปรงสีฟันไฟฟ้าค่ะคุณแม่

“แปรงสีฟันไฟฟ้า” เป็นอุปกรณ์ดูแลช่องปากที่มีประสิทธิภาพสูงในการขจัดคราบพลัค ลดปัญหาเหงือกอักเสบ และช่วยให้การแปรงฟันสะอาดทั่วถึงกว่าแปรงสีฟันธรรมดา โดยหัวแปรงจะขยับทำความสะอาดอัตโนมัติด้วยระบบหมุนสั่นหรือคลื่นโซนิค เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ต้องการดูแลสุขอนามัยในช่องปากอย่างจริงจัง รวมถึงผู้ที่มีข้อจำกัดในการขยับมือ” (ข้อมูลจาก AI)

ซึ่งพอลูกได้กระตุ้นการใช้กล้ามเนื้อ ก็จะรู้วิธีบ้วนปาก การใช้แปรงไฟฟ้าก็จะสะดวกสำหรับเค้า บอกแล้วไง ชีวิตนี้ มีหลาย “ค่า”

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ลูกก็จะไม่ค่อยเครียดเรื่องการเมื่อยมือ การดูแลตัวเองเบื้องต้นได้เองมันเป็นความภาคภูมิใจที่ยิ่งใหญ่มากนะ สำหรับคนที่มีข้อจำกัดแบบเด็กพิเศษ หรือแม้แต่ผู้สูงอายุหรือผู้พิการ

เราเองคุยกับลูกตลอดว่าลูกจะต้องเจอกับอะไร ในอนาคต ถ้าแม่ไม่อยู่แล้วลูกจะสามารถปรึกษาใครได้บ้าง เค้าก็พยายามอยู่เสมอ ที่แม่มันกังวลอยู่ตอนนี้คือเรื่อง ตัดเล็บ เหมือนไม่ยากนะ แต่คนที่สายตาแย่ กล้ามเนื้อไม่แข็งแรง มันโคตรยาก ทุกวันนี้เรายังต้องช่วยตัดให้ลูกอยู่เลย เคยลองใช้ที่ตัดแบบมีแบต (จริงๆมันเป็นตะไบ) ก็ไม่เวิร์ก อันมันเล็กลูกใช้ไม่ได้ สรุป สั่งน้องปอยหลานสาวว่า ถ้าอาไม่อยู่แล้ว พาน้องไปร้านเสริมสวยสักอาทิตย์ละครั้งนะ

บันทึกไว้ เผื่อมีประโยชน์สำหรับใครที่มีปัญหาคล้ายๆกัน ส่วนแปรงไฟฟ้านั้น พบว่ามันดีจริงๆ แต่มันก็แพงจริงๆ

ปิดท้ายด้วยการขอบคุณจากใจอีกครั้งสำหรับกำลังใจอันล้นหลามที่เพื่อนๆ พี่ๆน้องๆของแม่จิ๊กุ่งส่งมาให้ สัญญาว่าจะใช้ให้คุ้มค่าที่สุดสำหรับการดูแลลูกค่ะ

แม่ก็นึกไม่ถึง คุณครูก็ยังงง แถมเรื่องดราม่าของแม่มันให้นิดนึง

จิ๊กุ่งเรียนร่วมกับเด็กปกติคือโรงเรียนบ้านนาคต โรงเรียนที่แม่เรียนตอนเด็ก อยู่ห่างจากบ้านประมาณ 500 เมตรได้ คุณครูที่สอนอยู่ยังมีที่เคยสอนแม่อยู่ 1 ท่าน ยังไม่เกษียณ เป็นอันสบายใจได้ว่าลูกจะได้รับการดูแลที่พิเศษหน่อย 555 อธิบายพยาธิสภาพ และข้อจำกัดด้านต่าง ๆ ให้คุณครูทราบ

ปัญหาอย่างหนึ่งในการที่เราทำงานราชการและต้องดูแลลูกพิเศษแบบนี้คือ เราต้องมีเวลาคุยกับครู ทั้งตอนเช้าส่งลูกเข้าเรียน ตอนรับกลับ เพื่อประเมินสถานการณ์และพัฒนาการ จะได้ไปปรึกษากับครูแอ้ตอนไปทำกิจกรรมบำบัดทุกวันเสาร์-อาทิตย์ ดังนั้น แม่ของจิ๊กุ่งจึงไปทำงานสายเป็นประจำ แต่ทุกคนนน ชั้นเป็นหัวหน้าตึกผู้ป่วยในของรพ. 30 เตียง ถ้าต้องไปสายเกือบทุกวัน ไปถึงน้องส่งเวรได้เกือบครึ่งทาง ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป น้องในตึกคงหมดความเชื่อถือเป็นแน่แท้

บังเอิญมาก หัวหน้างานประกันสุขภาพขอย้ายจ้าา แล้วก็ recommend เรากับผู้บริหารว่า เห็นควรให้เรามาทำงานนี้ต่อ อ่ะ เปลี่ยนงาน เปลี่ยนฝ่าย ก็ทำงานได้อยู่นะ เวลาพอยืดหยุ่นได้ ไม่ต้องเครียดถ้าต้องวิ่งไปหาลูกเวลาฉุกเฉิน คุยกับครูนานหน่อยก็ไม่ต้องกังวล

แต่ ๆ ๆ ๆ ทำไปสักพัก มีข่าวว่า จะมีค่าตอบแทน พตส.สำหรับพยาบาลวิชาชีพ

เฮ้ย! ชั้นถูกพิจารณาว่าไม่ได้ทำงานพยาบาลว่ะ ก็ งงๆ ก่งก๊ง อยู่พักนึงก่อนปฏิบัติการ คือไม่เข้าใจว่า การที่นั่งให้คำปรึกษาผู้ป่วยและญาติทั้งเรื่องปัญหาสุขภาพและสิทธิการรักษา ติดต่อ ประสานงานให้คนไข้ มันก็ใช้องค์ของพยาบาลอยู่พอสมควรนะ ก่อนอื่นทำแฟ้มบันทึกผลงานก่อนเลย แอบทำไว้ ไม่บอกใคร ไม่ให้ใครเห็นว่า วัน ๆ ชั้นใช้องค์ความรู้ของพยาบาลทำอะไรไปแล้วมั่ง กะว่า ถ้าจำเป็นค่อยเอาออกมาใช้
หลังจากนั้น เดินไปเคาะห้องผอ.เว้ย ยื่นเอกสารที่ (น่าจะ) เป็นร่าง ส่งสสจ.ว่ารายชื่อพยาบาลที่อยู่ในข่ายได้รับ หรือ ไม่ได้รับค่าตอบแทน พตส.บอกผอ.ว่า พตส.นี้เป็นของใหม่ จะไม่ให้หนูก็ได้ แต่ถ้าการไม่ให้ พตส.หนูมันจะลุกลามไปถึงการงดเงินประจำตำแหน่ง 3500 ด้วยนั้น กรุณาหาที่นั่งใหม่ให้หนูด้วยค่ะ ทุกวันนี้บางวันหนูมีตังค์มารพ.ไม่ถึง 50 บาทเลยนะคะ

ท่านผอ.ปกติท่านเป็นพระนอกเครื่องแบบ คือ นิ่ง สงบ ไม่ค่อยพูดค่อยจา พอฟังเรา ท่านยกหูหาพี่ที่สสจ. ชั้นก็เลยถอยออกมา สรุป ให้ชั้นเป็นหัวหน้างานประกันเหมือนเดิม แต่ออกไปช่วยน้องที่รพ.สต.สัปดาห์ละ 1 วันเพื่อการันตีความเป็นพยาบาล

เราควรหัวเราะ หรือ ควรมีกิริยาอื่นใดมั้ยกับประเด็นนี้ มาถึงตรงนี้ เพื่อนๆบางคนงงละดิ แล้วคุณมึงมาเป็นหัวหน้าพยาบาลตอนหลังได้ยังไง เดี๋ยวมาเล่าอีกทีเนอะ

กลับมาเรื่องครูกับแม่ งงเหมือนๆกันคือ วันหนึ่งรองผอ.โรงเรียนอยากได้ข้อมูลบางอย่างที่โรงพยาบาล คงมีคนแนะนำว่าลองถามเบอร์แม่จิ๊กุ่งดูสิจะได้โทรไปถามก่อน เราทำงานอยู่ มีโทรศัพท์เข้า พอเรารับสวัสดี ปลายสายร้อง หาาาา เสียงดังเลย ใช่แม่จิ๊กุ่งจริงงงง ๆ ด้วย

คุณครูรองผอ.เล่าว่า เดินไปถามจิ๊กุ่งว่า มีเบอร์แม่มั้ย จิ๊กุ่งตอบว่าครับ ครูก็เข้าใจว่าจะหยิบสมุดที่แม่จดเบอร์ไว้ให้ออกมา เปล่าาา นางครับแล้วตามด้วยตัวเลขเบอร์แม่เลย โดยไม่ต้องดูอะไร ครูก็เลยเซอไพรซ์เอามาก เราเองก็งงเหมือนกัน ไม่คิดว่าลูกจะจำได้ ตอนนั้นถ้าจำไม่ผิดลูกอยู่ ป.3

ปิดท้ายด้วยฝีมือศิลปะของลูก จริงๆอยากวิเคราะห์เหมือนกันว่าลูกคิดถึงอะไรตอนวาด แต่แม่มันมัวคิดถึงแต่จะหมุนเงินยังไง เลยเก็บใส่แฟ้มไว้เฉยๆ

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับกำลังใจที่ตามอ่านกันและกำลังใจที่จับต้องได้ที่เปลี่ยน เป็นลูกชิ้นและขนม ผลไม้ และ อื่นๆอีกมากมาย ขอบคุณจริงๆ

โจทย์ยาก แต่ต้องแก้

จริงๆวันนี้ค่อนข้างเหนื่อย เนื่องด้วยอายุเยอะแต่ต้องทำงานทุกวันไม่มีวันหยุดเพราะชีวิตมีหลาย “ค่า” มาก อยากจะเล่าว่า วันนี้ชั้นต้องนั่งเก้าอี้ตัดไหมแผลที่มือคนไข้ เพราะ มันปวดหลังและมองไม่เห็น อนิจจังอนิจาสังขาร

ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเขียนทุกวัน ก็ต้องทำให้ได้นิ ตามที่เคยเล่าเรื่องความพิเศษของลูก เมื่อจะต้องดูแลกันก็ต้องปรับหลายอย่างให้ลูกสามารถใช้ชีวิตประจำวันได้โดยที่ไม่รู้สึกแปลกแยก หรือลำบากกับสภาวะที่เป็นอยู่ อย่างแรกเลยคือ เครื่องแบบนักเรียน มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จิ๊กุ่งจะติดกระดุมเสื้อเองได้ ทั้งสายตา ทั้งกล้ามเนื้อมัดเล็ก ก็ดัดแปลงใช้ซิป แล้วติดกระดุมหลอก ด้านในเป็นตีนตุ๊กแกอีกที ดังนั้นเธอจะสามารถใส่ และ ถอดเสื้อได้เองโดยไม่ต้องรอให้ใครช่วย ขนาดนี้ก็ยังไม่วายโดนเพื่อนแกล้ง ดึงตีนตุ๊กแกออก ล้อเลียนก็คงจะมีบ้าง แต่ลูกไม่เคยเล่าเราสังเกตร่องรอยเอาเอง สงสารเนอะ สงสารทั้งลูก ทั้งตัวเอง 555

แต่ที่อยากแชร์วันนี้คือเรื่อง ส้วม!

ทุกคนนึกภาพออกใช่มั้ยว่าคนปกติแบบเรา ทำธุระเสร็จ เราก็ใช้สายชำระทำความสะอาดแล้วก็เรียบร้อย แต่คนพิเศษที่มีข้อจำกัดเช่นลูกชายเรา มันทำไม่ได้ ทำยังไงให้เค้าดูแลตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งเราทุกครั้ง เพราะเค้าโตขึ้นทุกวัน

แบบว่า ถ้าบังเอิญมีปานแดงที่ต้นแขนซ้ายแล้วได้รับมรดกร้อยล้านจากเจ้าคุณปู่มันจะไม่ยากเลย เราจะรื้อบ้านทิ้ง ให้สถาปนิกออกแบบใหม่ทั้งหมดให้ลูกสามารถใช้ชีวิตประจำวันได้สบายๆ แต่ความเป็นจริงนั้นนนน

ชั้นต้องเพิ่มหลอดไฟ เพื่อให้บ้านสว่างมากกว่าปกติ ต้องหาราวจับหลายๆแบบมาติดตามที่ต่างๆ เพื่อให้ลูกเกาะ และอื่น ๆ อีกมากมาย รวมทั้งชักโครกซึ่งจะให้จิ๊กุ่งทำความสะอาดตัวเองแบบเรา ๆ ไม่ได้แน่ แค่จะคอนโทรลสายชำระก็ไม่ได้แล้ว ซึ่งถ้าจะให้สะดวกจริงๆมันต้องเป็นแบบกดปุ่มไฟฟ้าแบบที่เราเห่อไปเข้าที่ห้างในกรุงเทพฯกัน ใช่มั้ย แต่เราก็พยายามเสาะหาจนได้เจ้านี่มา

“ฝาชักโครกกึ่งอัตโนมัติ” ติดตั้งง่าย มีหลายเกรด หลายยี่ห้อ พอมีอันนี้แล้วเราก็ไม่ต้องห่วงว่าลูกจะเปื้อนหรืออะไร เค้าแค่เปิดวาวล์ บิดปุ่ม น้ำจะฉีดชำระให้โดยไม่ต้องไปออกแรงกดหัวชำระ สบายใจกันไปทั้งแม่ทั้งลูก

และที่อยากบอกอีกคือ ทุกวันนี้ฉันเองก็ใช้ค่าาาา มันสะดวกสบาย เลยเข้าใจว่ามันก็น่าจะถูกผลิตมาสำหรับผู้สูงอายุด้วย (หรือเปล่า)

อ่ะเห็นยัง ว่าชีวิตมันมีหลาย “ค่า” จริงๆนะเออ เจอกันใหม่พรุ่งนี้น้าา ขอบคุณมากมายที่ยังติดตามกันอยู่