คิดถึงแม่ คำแม่บอก
ทุกคน จริงๆเราว่าจะคั่นรายการด้วยเรื่องเบาๆสนุกๆบ้างเพราะพอเรียบเรียงชีวิตตัวเองจริงจังแบบบันทึกแล้วเราเองก็เริ่มจะซึมๆ กลับมาอ่านแล้วยังมีอาการเหมือนจะร้องไห้อยู่หน่อยๆ แต่ไม่เป็นไร อยากเล่า
แม่เราเป็นช่างตัดผ้ามือหนึ่งประจำเภอเลยนะ คนรุ่นโน้น ไม่มีใครไม่รู้จัก เราจำความได้ก็อยู่กับแม่ 2 คน แม่เล่าว่าพ่อเป็นคนสิงห์บุรี แต่มันมีเหตุให้เค้าต้องเลิกรากันไป เราก็ไม่รู้สึกอะไรมากนัก เพราะญาติพี่น้องเต็มบ้าน จนวันหนึ่งมีพัสดุส่งมาจากพ่อ เป็นของขวัญวันเกิดพร้อมจดหมาย
แล้วแม่ก็ให้เราเขียนจดหมายตอบ โดยแม่เป็นคนเขียนให้เราคัดลอกอีกทีหนึ่ง เราจำได้เลยว่ามันจะต้องขึ้นต้นด้วย กราบเท้าพ่อที่รักและเคารพอย่างสูง เขียนตอบกันไป มาหลายฉบับ หลังจากนั้นก็กลายเป็นรูทีนที่เราจะได้ของขวัญวันเกิดทุกปี แต่ไม่เคยเห็นหน้าพ่อ เห็นแต่รูป แค่จำได้ลางๆบางตอน ว่าเหมือนเคยเจอตัวจริงกันอยู่นะ
ตอนเราอยู่ ป. 3 กำลังเล่นขายของสนุกๆก็มีคนมาตามบอกอาโกวมาหา จำได้ประมาณนี้ ไม่รู้ว่าแม่กับอาโกวคุยอะไรกัน รู้แต่ว่า ปิดเทอมใหญ่ อาโกวจะมารับไปสิงห์ หลังจากนั้นทุกปิดเทอมใหญ่เราก็จะมาอยู่กับอาปา หม่าม้า และน้องสาวอีก 2 คนที่สิงห์บุรี ใกล้ๆเปิดเทอมก็กลับลำปาง เหตุการณ์ความเชย ความบ้านนอกที่เรามีตอนไปอยู่สิงห์เยอะมากก ไม่ค่อยอยากเล่า อายยยย
จนจบ ม.ศ. 3 จริงๆเราก็ไม่ได้เรียนขี้เหร่นะ เกรดเราเดินเข้า ม.ศ. 4 โรงเรียนดังแห่งเมืองลำปางได้อยู่ (ขอขิงหน่อย) แต่มันเป็นโปรแกรมศิลปภาษา ด้วยความไม่รู้ เข้าใจว่า จะมีงานทำมันต้องเรียนสายวิทย์ กำลังงงๆอยู่ อาปาก็จดหมายชวนให้มาเรียนที่สิงห์บุรี เราถามว่าจะเรียนสายวิทย์ได้มั้ย เหมือนอาปาจะพอรู้จักอาจารย์อยู่ แนะนำว่าให้เรามอบตัวที่บุญวาทย์ แล้วขอย้ายมาโรงเรียนสิงห์ ก็ตามนั้น แม่บอกเราตอนหลังว่า ตอนแรกแม่ก็อารมณ์นางเอกนิยายแหละชั้นเลี้ยงลูกชั้นเองได้ แต่พอคิดแล้ว แม่ก็ไม่รู้ว่าแม่จะสนับสนุนเราได้มากขนาดไหนเลยตัดสินใจให้เราติดต่อกับพ่อ เขียนจดหมายตอบตั้งแต่ตอนโน้นอีกอย่างช่วงหลังเสื้อผ้าสำเร็จรูปเยอะ คนไม่ค่อยตัดเสื้อผ้า
เศรษฐกิจแม่น่าจะไม่ค่อยดี ขนาดค่ารถไปโรงเรียนเรา เรายังใช้วิธีรับจ้างไปเก็บเงินรายเดือนให้เจ้าของรถที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ ถ้าไปอยู่สิงห์เรียนจบหางานทำไม่ได้ก็อาจจะค้าขายเป็น แม่มองแบบนั้น สองคนแม่ลูก discuss กันแล้วตกลงว่า ไปก็ไป
ความพีคของแม่เราคือ ก่อนเดินทางไปอยู่กับอาปาและหม่าม้า แม่เราสอนสั้นๆแค่ว่า “อย่าท้องเข้าบ้าน แต่ถ้าท้องแล้วอย่าฆ่าตัวตายให้กลับมาบ้านแม่จะแก้ปัญหาให้” แม่สั่งแค่นี้จริงๆ อย่างอื่นไม่มีเลย เมื่อทบทวนดูแล้ว แม่เราเปรี้ยวและล้ำสมัยมากเลย แล้วคิดว่าน่าจะเพราะคำสอนนี้แหละ ที่ทำให้เราดูแลตัวเองและลูกมาได้จนวันนี้
..คิดถึงแม่จริงๆ..
ขอบคุณเพื่อนรักนักอ่านทุกท่านที่ส่งกำลังใจมาให้เราอย่างล้นหลาม ตั้งใจว่าจะขียนทุกวันเลยอย่าเพิ่งเบื่อกันนะ
