ผู้เขียน: Podjanee Laipanichtaworn

คิดถึงแม่ คำแม่บอก

ทุกคน จริงๆเราว่าจะคั่นรายการด้วยเรื่องเบาๆสนุกๆบ้างเพราะพอเรียบเรียงชีวิตตัวเองจริงจังแบบบันทึกแล้วเราเองก็เริ่มจะซึมๆ กลับมาอ่านแล้วยังมีอาการเหมือนจะร้องไห้อยู่หน่อยๆ แต่ไม่เป็นไร อยากเล่า

แม่เราเป็นช่างตัดผ้ามือหนึ่งประจำเภอเลยนะ คนรุ่นโน้น ไม่มีใครไม่รู้จัก เราจำความได้ก็อยู่กับแม่ 2 คน แม่เล่าว่าพ่อเป็นคนสิงห์บุรี แต่มันมีเหตุให้เค้าต้องเลิกรากันไป เราก็ไม่รู้สึกอะไรมากนัก เพราะญาติพี่น้องเต็มบ้าน จนวันหนึ่งมีพัสดุส่งมาจากพ่อ เป็นของขวัญวันเกิดพร้อมจดหมาย

แล้วแม่ก็ให้เราเขียนจดหมายตอบ โดยแม่เป็นคนเขียนให้เราคัดลอกอีกทีหนึ่ง เราจำได้เลยว่ามันจะต้องขึ้นต้นด้วย กราบเท้าพ่อที่รักและเคารพอย่างสูง เขียนตอบกันไป มาหลายฉบับ หลังจากนั้นก็กลายเป็นรูทีนที่เราจะได้ของขวัญวันเกิดทุกปี แต่ไม่เคยเห็นหน้าพ่อ เห็นแต่รูป แค่จำได้ลางๆบางตอน ว่าเหมือนเคยเจอตัวจริงกันอยู่นะ

ตอนเราอยู่ ป. 3 กำลังเล่นขายของสนุกๆก็มีคนมาตามบอกอาโกวมาหา จำได้ประมาณนี้ ไม่รู้ว่าแม่กับอาโกวคุยอะไรกัน รู้แต่ว่า ปิดเทอมใหญ่ อาโกวจะมารับไปสิงห์ หลังจากนั้นทุกปิดเทอมใหญ่เราก็จะมาอยู่กับอาปา หม่าม้า และน้องสาวอีก 2 คนที่สิงห์บุรี ใกล้ๆเปิดเทอมก็กลับลำปาง เหตุการณ์ความเชย ความบ้านนอกที่เรามีตอนไปอยู่สิงห์เยอะมากก ไม่ค่อยอยากเล่า อายยยย

จนจบ ม.ศ. 3 จริงๆเราก็ไม่ได้เรียนขี้เหร่นะ เกรดเราเดินเข้า ม.ศ. 4 โรงเรียนดังแห่งเมืองลำปางได้อยู่ (ขอขิงหน่อย) แต่มันเป็นโปรแกรมศิลปภาษา ด้วยความไม่รู้ เข้าใจว่า จะมีงานทำมันต้องเรียนสายวิทย์ กำลังงงๆอยู่ อาปาก็จดหมายชวนให้มาเรียนที่สิงห์บุรี เราถามว่าจะเรียนสายวิทย์ได้มั้ย เหมือนอาปาจะพอรู้จักอาจารย์อยู่ แนะนำว่าให้เรามอบตัวที่บุญวาทย์ แล้วขอย้ายมาโรงเรียนสิงห์ ก็ตามนั้น แม่บอกเราตอนหลังว่า ตอนแรกแม่ก็อารมณ์นางเอกนิยายแหละชั้นเลี้ยงลูกชั้นเองได้ แต่พอคิดแล้ว แม่ก็ไม่รู้ว่าแม่จะสนับสนุนเราได้มากขนาดไหนเลยตัดสินใจให้เราติดต่อกับพ่อ เขียนจดหมายตอบตั้งแต่ตอนโน้นอีกอย่างช่วงหลังเสื้อผ้าสำเร็จรูปเยอะ คนไม่ค่อยตัดเสื้อผ้า

เศรษฐกิจแม่น่าจะไม่ค่อยดี ขนาดค่ารถไปโรงเรียนเรา เรายังใช้วิธีรับจ้างไปเก็บเงินรายเดือนให้เจ้าของรถที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ ถ้าไปอยู่สิงห์เรียนจบหางานทำไม่ได้ก็อาจจะค้าขายเป็น แม่มองแบบนั้น สองคนแม่ลูก discuss กันแล้วตกลงว่า ไปก็ไป

ความพีคของแม่เราคือ ก่อนเดินทางไปอยู่กับอาปาและหม่าม้า แม่เราสอนสั้นๆแค่ว่า “อย่าท้องเข้าบ้าน แต่ถ้าท้องแล้วอย่าฆ่าตัวตายให้กลับมาบ้านแม่จะแก้ปัญหาให้” แม่สั่งแค่นี้จริงๆ อย่างอื่นไม่มีเลย เมื่อทบทวนดูแล้ว แม่เราเปรี้ยวและล้ำสมัยมากเลย แล้วคิดว่าน่าจะเพราะคำสอนนี้แหละ ที่ทำให้เราดูแลตัวเองและลูกมาได้จนวันนี้

..คิดถึงแม่จริงๆ..

ขอบคุณเพื่อนรักนักอ่านทุกท่านที่ส่งกำลังใจมาให้เราอย่างล้นหลาม ตั้งใจว่าจะขียนทุกวันเลยอย่าเพิ่งเบื่อกันนะ

แม่พาลูกไปฝึก หรือลูกฝึกแม่กันแน่

เราคลอดก่อนกำหนด ลูกชายน้ำหนักแรกคลอด 2100 กรัม ปัจจุบันไม่อยากบอกให้แอบเอา 55 คูณ มันเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าเลี้ยงลูกเก่งอิ๊บอ๋าย😊 เริ่มรู้ว่าลูกน่าจะต้องมีอะไรบางอย่างไม่ปกติ ตอน 10 เดือน พยายามทำหลายอย่างอยู่ แต่ดูเหมือนตัวเองน่าจะไม่ค่อยมีสติ หรือมีกรรม คงคล้ายๆกันแหละ(มั้ง) มัวยุ่งเหยิงกับอะไรไม่รู้ เกือบจะคิดสั้นจบชีวิตตัวเองพร้อมลูกไปแล้วเหมือนกัน ผ่านจุดนั้นมาได้ถือว่าเก่งมากแล้วเนอะ กว่าจะได้กระตุ้นพัฒนาการให้เป็นเรื่องเป็นราว ลูกอายุ 6 ขวบพอดี กับการใช้ชีวิตแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ตัวเองก็กำพร้าทั้งแม่และพ่อ เล่าให้ดูเศร้าไปงั้นแหละ แต่ลำบากจริงนะเออ

การพาลูกไปให้ครูแอ้ ครูฝน ครูเด่น และ ทีมครูการศึกษาพิเศษช่วยทุกวันเสาร์อาทิตย์ เกือบ ๆ 8 ปี มันเปลี่ยนแม่ได้ด้วย ไม่ใช่แค่ลูกมีพัฒนาการ อย่างแรกเลยคือฝึกความอดทน ความอดทนของแม่นั้นนึกให้เป็นภาพคือประมาณปากกัดตีนถีบเลยทีเดียวเชียว ขับรถเก๋งมือแปด ไม่ใช่มือสองนะ มือแปด ขึ้นล่องเชียงใหม่ ลำปาง ทุกสัปดาห์ รถจะพังวันไหนก็ไม่รู้ นั่งรอลูกเรียน อะไรที่น่าจะช่วยได้ก็ไปหา (กู้) มาให้จนได้ ระหว่างทาง 8 ปีนี้นั้น มีหลายอย่างทั้งสนุก เครียด ไปสมัครสอบเรียนป.โท เรียนเทอมท้ายๆ ต้องพาลูกเข้าห้องเรียนด้วย สนุกมั้ยล่ะ ไอ้พวกนี้เดี๋ยวเล่าทีหลัง

ที่อยากเล่าคือความรู้สึกตัวเอง ในวันแรกที่ลูกใส่ถุงเท้าเองได้! มันคือสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดที่แม่ที่มีลูกพิเศษอย่างเราเท่านั้นที่จะเข้าใจได้ การนั่งรอลูกอายุเกือบ 9 ขวบที่มีปัญหากล้ามเนื้อและการเคลื่อนไหวรวมทั้งสายตาเลือนราง ค่อยๆ พยายามใส่ถุงเท้าเองด้วยเวลาเกือบ 10 นาทีแล้วทำสำเร็จนั้นมันมีทั้งปลื้มใจ โล่งใจ ว่าอย่างน้อยในอนาคตถ้าเราเป็นอะไรไปก่อนลูกคงไม่เป็นภาระให้ใครมากนัก มันคิดได้ไกลขนาดนั้นจริงๆนะ

นอกจากการพาลูกไปฝึกแล้วค้นพบว่า เราก็ถูกฝึกด้วย เรากลายเป็นคนใจเย็นลงมาก ถึงมากที่สุด อดทนเก่งมาก ซึ่งพอทบทวนแล้วค่อนข้างมั่นใจว่าผลของการฝึกความอดทนและใจเย็นนี่แหละ ที่ทำให้เราค่อยๆลุกขึ้นยืนได้อย่างค่อนข้างมั่นคงพอสมควร เราควรขอบคุณลูกใช่มั้ย
ไว้เดี๋ยวมาเล่าต่อ

เหตุที่ขยันเขียนเพราะเมื่อวานถาม AI ว่าพยาบาลเกษียณจะหารายได้เพิ่มได้อย่างไรคำแนะนำหนึ่งในนั้นบอกให้เขียนสิ่งที่ทำได้ดีก็เลยลองเขียนเรื่องความเป็นแม่ดูอันนี้จริงจังนะไม่ขำเผื่อได้ตังค์ 555