ป้ายกำกับ: เสียค่าปรับ

ช่างเย็บผ้า : ผลิตว้อดก้าขาย

ขอเขียนถึงแม่อีกสักตอน

พอเราไปอยู่สิงห์บุรี ทีนี้ก็จะกลับบ้านลำปางทุกปิดเทอมตอน ม.ศ. 4-5 และถ้าพอมีเวลาตอนเรียนพยาบาลกับทำงานอยู่รพ.อินทร์บุรี

เรื่องสนุกของเรากับแม่ มันสนุกเมื่อเรานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ แต่จริงๆตอนเกิดเหตุมันเครียดน่าดูเลยนะ

ช่วงปิดเทอมน่าจะตอน ม.ศ. 4 จำเวลาได้ไม่แม่นแต่จำสถานการณ์ได้ดี เรากลับบ้านลำปางมาหาแม่ซึ่งช่วงนี้กิจการเย็บผ้าแม่น่าจะเป็นขาลงสุด ๆ เพราะนอกจากจะรับจ้างเย็บผ้าแล้วแม่ยังไปช่วยป้า ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่ผลิต สรถ.ขายทั้งปลีกและส่ง เราเคยไปช่วยอยู่ 2-3 ครั้ง อุตสาหกรรมนี้ในสมัยนั้น 40 กว่าปีที่แล้วมันไม่ได้เปิดเสรีเหมือนสมัยนี้ ดังนั้นมันต้องทำกลางคืน ในสวน ต้องไม่ใช้ไฟฟ้า ทุกคนนึกภาพหม้อต้มเหล้าออกใช่มั้ย เราต้องให้ไอร้อนจากแป้งข้าวที่หมักแล้วมาต้มกระทบความเย็นแล้วกลั่นออกมากว่าจะได้แต่ละหยด รวมเป็นขวด ดังนั้นถ้าออเดอร์เยอะ ก็ต้องต้มอย่างน้อย 2 หม้อ เรามีหน้าที่ควบคุมกำกับให้น้ำที่อยู่บนปากหม้อต้มเย็นอยู่เสมอโดยการใช้ “โทมือมิเตอร์” คือเอามือจุ่มเทสดู ถ้ามันเริ่มอุ่นจัด ต้องตักออก แล้วรีบตักน้ำเย็นไปใส่แทนที่ กว่าจะได้ 10 ขวดที่เห็นป้าเรียกว่า “หมื่น” ก็เหนื่อยและเมื่อยแขนน่าดู

ต่อมาเข้าใจว่าแม่น่าจะขยายกิจการคือเริ่มหมักข้าวเองที่บ้านแล้วค่อยขนไปต้มในสวนบ้านป้า มันสนุกตอนนี้แหละ เราซึ่งปิดเทอมกลับบ้านก็ดัดจริตเป็นลูกกตัญญู ทำความสะอาดบ้านค่ะ แล้วเราก็ไม่รู้ว่าแม่หมักเหล้ารอกลั่นไว้ใต้บันได ความขยันของวัยรุ่น หน้าต่างมีกี่บานเปิดหมด ยังกวาดบ้านไม่เสร็จดี สรรพสามิตเข้าบ้านมา 1 คณะค่ะ ล้อมบ้านเลยนะยังกะฉากหนังตำรวจจับโจรเลยหลักฐานคาตา ซึ่งคุยกันกับแม่ตอนหลังก็งงๆอยู่ ว่าเค้ารู้ได้ยังไง แม่ว่ามันต้องมีคนไปฟ้อง

เท่าที่รู้แม่ให้การไปว่าไม่ได้ทำเพื่อการค้า พอดีหลานสาวจะทำบุญบ้านมีงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ จะเอาไว้ช่วยงานหลาน คือป้านิดกับลุงสีแหละ ไม่รู้ว่ารู้ตัวยังโดนแม่ยืมชื่อ 555

แต่นั่นแหละ มันก็ผิดกฎหมายอ่ะเนาะ รุ่งขึ้นเรากับแม่ก็ต้องนั่งรถโดยสารเข้าเมืองไปศาล เสียค่าปรับ 600 บาท สมัยนั้นก็ถือว่าไม่น้อยนะ เงินหายากแต่แม่ก็พยายามหา มีมากมีน้อยแม่เจียดส่งธนาณัติให้เราตลอด สงสารแม่มากเลย แต่ตอนหลังนั่งคุยกับแม่ก็กลายเป็นเรื่องขำ ๆ ไป

ทุกวันนี้พอเรามีเวลานึกถึงเรื่องเก่าๆแบบนี้เราสรุปเอาเองว่าที่ผ่านความเหนื่อยยากทั้งหลายมาได้นี่เป็นเพราะแม่นี่เอง แม่ค่อยๆสร้างภูมิคุ้มกันให้ ทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ ฉากเฉียดโรงพักนี่น่าจะมีอีก 2-3 เรื่องได้เอาไว้ทยอยเล่าสลับกับเรื่องอื่นๆ

รูปอุปกรณ์กลั่นเหล้าสร้างจาก AI เพื่อใช้ประกอบบทความ ส่วนรูปแม่ น่าจะสักปี พ.ศ. 2527 เพื่อนพยาบาลถ่ายไว้ตอนมาเที่ยวบ้านเรากันจำไม่ได้ว่ากล้องใคร สินี หรือจิ๋ม หรือหมึก ประมาณนั้น

เพราะคิดถึงแม่ และ เมมโมรี่การ์ดสมองน่าจะเริ่มเสื่อมตามวัยบันทึกไว้บ้างก็
ดี ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านนะ