ป้ายกำกับ: รับปริญญา

ใครจะไปคิดว่าจะมีวันนี้

จริงๆมีคนหลังไมค์มาบอก ว่าเขียนเรื่องจิ๊กุ่งจบแล้วให้เขียนเรื่องพี่โหนกบ้างอ่ะ พี่โหนก คือใคร ภาษาเมืองสิงห์เราจะเรียกว่า “พวกบ้าน” อินโทรไว้ให้ก่อนยังนึกไม่ออกว่าจะเขียนถึงยังไงดี พี่โหนกคือแฟนสมัยวัยรุ่น แล้วเลิกรากันไปพักนึง พักใหญ่เลย แล้วตอนนี้ก็กลับมาอยู่ด้วยกันหลังจากเราเป็น Supermom ได้ 7 ปี ถึงวันนี้นางมาอยู่กับเราได้ 17 ปีละ ไม่รู้ว่ามีใครอยากอ่านบ้างมั้ย 🙂 แต่วันนี้คุยเรื่องลูกต่ออีกนิดนึงนะ

ช่วงลูกเรียน ป.ตรี ที่ราชภัฎลำปาง น่าจะเป็นตอนที่เหนื่อยมาก เพราะงานหนัก ต้องทำผลงานส่งขอเลื่อนระดับ และต้อง รับ-ส่ง ลูกไปเรียน ย้ายอาคารเรียน บางวันต้องวิ่งรอก 3-4 รอบ ค่าใช้จ่ายไม่ต้องพูดถึง เพิ่งคุยให้ป้านิดฟังไม่นานนี้เอง ว่ามีอยู่วัน ไปรับจิ๊กุ่งตอนกลางวันเพื่อย้ายห้องเรียน ก็เลยพาไปกินข้าวเที่ยงที่ศูนย์อาหารในโลตัสก่อนเข้าเรียนตอนบ่าย ดันเจอน้องที่ รพ. มากินข้าวพอดี เห็นเรานั่งเฝ้าลูกกินข้าว น้องถามพี่จิ๋วไม่กินเหรอ ไม่กล้าบอกนางว่ากลัวลูกไม่อิ่ม เก็บตังค์ไว้เดี๋ยวไม่พอ วันนี้มีมาร้อยเดียว ที่ตอบไปคือ พี่กินมาจาก รพ. แล้ว ป้านิดฟังแล้วบอก ธัมโม 555

แป๊บ ๆ ผ่านไป 4 ปี เหมือนจะเร็วมาก ตอนที่พี่นุกศูนย์ DSS (Disability Support Services) ติดต่อมาว่า น้องจะไปร่วมพิธีรับปริญญาที่เชียงใหม่มั้ย จะได้ลงทะเบียนให้และวางแผนการเดินทางและอำนวยความสะดวกให้ เราให้ลูกเป็นคนตัดสินใจเอง จิ๊กุ่งบอกว่า ไม่ไปดีกว่าแม่ ไปซ้อมใหญ่ที่ลำปางนี่ก็พอ ลูกบอกมันน่าจะลำบากและวุ่นวายมาก เข้าใจว่าลูกคงนึกถึงหลายอย่าง ไหนจะรอนาน ไหนจะเข้าห้องน้ำ และอีกมากมาย

วันซ้อมใหญ่ที่ลำปาง ญาติพี่น้องมาร่วมกันแสดงความยินดีกับจิ๊กุ่งมากมายจนเราตื้นตันใจ ทั้งที่วันนั้นทุกคนน่าจะลำบากมาก ทั้งรถติด ทั้งไม่มีที่จอดรถ อากาศร้อน แต่ พี่จูนลูกชายป้าอ้อยเห็นน้องมาแต่เล็ก ๆ บอกไม่มาได้ยังไง ใครจะไปคิดว่าจะมีวันนี้ ตอบจูนในใจว่า ใช่เลย ใครจะไปคิดว่าจะมีวันนี้น้าจิ๋วนึกว่าตัวเองกับลูกเกือบจะหายไปจากโลกนี้ซะแล้วถ้าไม่กลับบ้าน

อยากให้ดูสีหน้าจิ๊กุ่งในรูป แม่เองก็ตื้นตันบอกไม่ถูก หอบลูกซมซานกลับบ้าน ป้าตู่ ป้าอ้อย ป้านิด ดูแลเราสองแม่ลูกตลอด ยังไม่นับลุงนพ ไปช่วยขนของข้ามภูเขากลับมาอีก ขอบคุณจริงๆ