ป้ายกำกับ: บันทึก

แม่พาลูกไปฝึก หรือลูกฝึกแม่กันแน่

เราคลอดก่อนกำหนด ลูกชายน้ำหนักแรกคลอด 2100 กรัม ปัจจุบันไม่อยากบอกให้แอบเอา 55 คูณ มันเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าเลี้ยงลูกเก่งอิ๊บอ๋าย😊 เริ่มรู้ว่าลูกน่าจะต้องมีอะไรบางอย่างไม่ปกติ ตอน 10 เดือน พยายามทำหลายอย่างอยู่ แต่ดูเหมือนตัวเองน่าจะไม่ค่อยมีสติ หรือมีกรรม คงคล้ายๆกันแหละ(มั้ง) มัวยุ่งเหยิงกับอะไรไม่รู้ เกือบจะคิดสั้นจบชีวิตตัวเองพร้อมลูกไปแล้วเหมือนกัน ผ่านจุดนั้นมาได้ถือว่าเก่งมากแล้วเนอะ กว่าจะได้กระตุ้นพัฒนาการให้เป็นเรื่องเป็นราว ลูกอายุ 6 ขวบพอดี กับการใช้ชีวิตแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ตัวเองก็กำพร้าทั้งแม่และพ่อ เล่าให้ดูเศร้าไปงั้นแหละ แต่ลำบากจริงนะเออ

การพาลูกไปให้ครูแอ้ ครูฝน ครูเด่น และ ทีมครูการศึกษาพิเศษช่วยทุกวันเสาร์อาทิตย์ เกือบ ๆ 8 ปี มันเปลี่ยนแม่ได้ด้วย ไม่ใช่แค่ลูกมีพัฒนาการ อย่างแรกเลยคือฝึกความอดทน ความอดทนของแม่นั้นนึกให้เป็นภาพคือประมาณปากกัดตีนถีบเลยทีเดียวเชียว ขับรถเก๋งมือแปด ไม่ใช่มือสองนะ มือแปด ขึ้นล่องเชียงใหม่ ลำปาง ทุกสัปดาห์ รถจะพังวันไหนก็ไม่รู้ นั่งรอลูกเรียน อะไรที่น่าจะช่วยได้ก็ไปหา (กู้) มาให้จนได้ ระหว่างทาง 8 ปีนี้นั้น มีหลายอย่างทั้งสนุก เครียด ไปสมัครสอบเรียนป.โท เรียนเทอมท้ายๆ ต้องพาลูกเข้าห้องเรียนด้วย สนุกมั้ยล่ะ ไอ้พวกนี้เดี๋ยวเล่าทีหลัง

ที่อยากเล่าคือความรู้สึกตัวเอง ในวันแรกที่ลูกใส่ถุงเท้าเองได้! มันคือสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดที่แม่ที่มีลูกพิเศษอย่างเราเท่านั้นที่จะเข้าใจได้ การนั่งรอลูกอายุเกือบ 9 ขวบที่มีปัญหากล้ามเนื้อและการเคลื่อนไหวรวมทั้งสายตาเลือนราง ค่อยๆ พยายามใส่ถุงเท้าเองด้วยเวลาเกือบ 10 นาทีแล้วทำสำเร็จนั้นมันมีทั้งปลื้มใจ โล่งใจ ว่าอย่างน้อยในอนาคตถ้าเราเป็นอะไรไปก่อนลูกคงไม่เป็นภาระให้ใครมากนัก มันคิดได้ไกลขนาดนั้นจริงๆนะ

นอกจากการพาลูกไปฝึกแล้วค้นพบว่า เราก็ถูกฝึกด้วย เรากลายเป็นคนใจเย็นลงมาก ถึงมากที่สุด อดทนเก่งมาก ซึ่งพอทบทวนแล้วค่อนข้างมั่นใจว่าผลของการฝึกความอดทนและใจเย็นนี่แหละ ที่ทำให้เราค่อยๆลุกขึ้นยืนได้อย่างค่อนข้างมั่นคงพอสมควร เราควรขอบคุณลูกใช่มั้ย
ไว้เดี๋ยวมาเล่าต่อ

เหตุที่ขยันเขียนเพราะเมื่อวานถาม AI ว่าพยาบาลเกษียณจะหารายได้เพิ่มได้อย่างไรคำแนะนำหนึ่งในนั้นบอกให้เขียนสิ่งที่ทำได้ดีก็เลยลองเขียนเรื่องความเป็นแม่ดูอันนี้จริงจังนะไม่ขำเผื่อได้ตังค์ 555